Handsaam in Groningen

Naast cursussen en consulten verzorg ik met veel plezier ; de meerjarige parttime opleiding Handlezen.

Heel vaak vragen mensen hoe ik met dit vreemde vak "handlezen" in aanraking ben gekomen. Daarom, voor wie nieuwsgierig is, hieronder een schets van mijn leven tot nu toe.

Ik, Rebecca van Delden, ben geboren in Assen, op 20 november 1966. Al vrij jong maakte ik kennis met fenomenen als pendelen, kaartleggen, piramide-energie en yoga. Ook de alternatieve geneeswijzen trokken me en zo kon je me tijdens de eerste klassen van de middelbare school al bij een cursus klassieke homeopathie vinden. In het gezelschap van voornamelijk 45+ vrouwen die zich waarschijnlijk afvroegen of ik niet per ongeluk het verkeerde lokaal was binnen gelopen...

In die tijd was ik ook al gek op boeken. En ik had een soort spelletje; ik pakte gewoon op mijn gevoel in de bieb of boekhandel een willekeurig boek wat ik dan "moest" lezen. Op mijn 15e pakte ik op deze manier een handleesboek uit de schappen!

Tja....in eerste instantie was ik eerlijk gezegd flink sceptisch. Ik kon me bij kruidengeneeskunde iets voorstellen, maar karakter uit de handen lezen? Dat moest wel bijgeloof zijn! Toch hield ik me aan de afspraak met mezelf en las het boek van a tot z. En hoewel ik het allemaal nog steeds vrij ongeloofwaardig vond was er wel iets in het boek wat me raakte. Ik begon -stiekem- om me heen te kijken en handen met elkaar te vergelijken. Ik zag zo veel verschillende handen! En toen ik voorzichtig wat uitspraken deed, bleken mensen het tot mijn stomme verbazing te herkennen. In eerste instantie deed ik dat af als toeval. En hoewel ik nog niet echt overtuigd was van de werkelijke waarde van de handleeskunde, was ik ook wel zo gefascineerd dat ik verder ging zoeken. Toen bleek ook dat er veel meer was gepubliceerd en onderzocht dan ik verwacht had.

Jarenlang bestudeerde ik boeken en artikelen, maakte oefenanalyses van bekenden en onbekenden (zo hebben naast familie en vrienden ook diverse collegas van mijn vader me in die fase geholpen). Ik kreeg van hen feedback op duidingen waar ik veel van leerde. En hoewel lang niet alles herkend werd waren mensen over het algemeen toch vooral voor verbaasd (en soms geschrokken) over de inhoud ("hoe kun jij dat weten? Dat heb ik nog nooit aan iemand verteld"). Gelukkig besefte ik ook toen al dat herkenning niet altijd het teken is dat een duiding klopt. En hoe enthousiast de reacties meestal ook waren, met de informatie die ik uit de literatuur haalde kwam ik voor mijn gevoel niet verder dan losse flarden. Ik miste diepgang en had het gevoel dat dit soort duidingen niet echt zinnig waren. Ik wilde iemand meer kunnen bieden dan verbazing.

Op dat moment, ik was toen begin 20, liep ik dus min of meer vast in mijn zelfstudie. Handleeskundigen bleken elkaar op essentiele punten tegen te spreken (wat overigens in elk systeem en vak voorkomt J) maar bovendien stuitte ik regelmatig op -in mijn ogen- onverantwoorde, onprofessionele of zeer dogmatische uitspraken. Tijdens deze periode in mijn leven zocht ik dus nuance, diepgang en verbinding binnen de handleeskunde. En op het juiste moment vond ik mijn docente; Ardas Trebus. Ze liet mij ervaren dat je ook op een andere manier naar handen kunt kijken. Ik maakte kennis met een visie waarbij respect voor de kwaliteiten en de ontwikkeling van jezelf en de ander centraal staat. Ja, voor mij viel bij haar alles op zijn plaats en ik voelde heel sterk dat dit de ontbrekende stukjes van de puzzel waren.

Bij Ardas heb ik jarenlang (prive)lessen gevolgd. Met heel veel plezier, elke bijeenkomst was een feestje!

Tijdens een wat langere lesstop -omdat ze niet in Nederland was- heb ik nog een uitstapje naar een andere opleiding gemaakt (zo happig op nieuwe informatie). Helaas bleek die benadering niet bij me te passen, maar leerzaam was het wel J Ik besefte nadien des te meer dat werkelijke respect kunnen voelen en uitdragen voor de mens en zijn proces, niet iedereen gegeven is...

Nadat Ardas weer terug was kon ik gelukkig nog een tijdje bij haar verder. Tot ze ging emigreren naar Nieuw Zeeland. Wat ik voor haar fantastisch, maar voor mezelf zeer spijtig vond... Een tijdje voor ze wegging bezorgde ze me nog een enorme schok door me uit te nodigen om haar plek als docente handlezen bij een cursuscentrum over te nemen. Omdat ik docentschap altijd als een vak apart heb beschouwd (een goede vakman/vrouw is in mijn ogen niet automatisch ook een goed docent) voelde ik aanvankelijk een enorme schroom. Maar al op de eerste cursusavond kreeg ik het gevoel: "dit past bij mij".

Tot op vandaag ervaar ik het begeleiden en (wederzijds!) leren als een geweldig leuk en creatief proces. Naast de basiscursus handlezen, bleek er al snel behoefte aan vervolgcursussen. Sommige cursisten wisten gewoon niet van ophouden! Dus toen ik in 97 vanuit Haarlem naar Groningen verhuisde heb ik al die vervolgen gebundeld en uitgewerkt tot de Opleiding Handleeskunde.

Ondertussen zijn er diverse oud-cursisten die hun eigen praktijk gestart hebben of op andere manieren met de handleeskunde bezig zijn.

In 2004 is Handsaam een nieuwe fase ingegaan, vanaf dat jaar wordt de Handsaam Basiscursus Handlezen ook door een aantal andere docenten verzorgt. Deze collegas (oud studenten van de opleiding met veel enthousiasme, ervaring en goede didactische vaardigheden) hebben de Basiscursussen van mij overgenomen zodat ik me meer kon toeleggen op de vervolgjaren. Maar... na een paar jaar miste ik de basiscursus zó dat ik hem toch ook zelf maar weer geef.

Wel, dit is in vogelvlucht mijn reis met de handleeskunde tot nu toe. De handen zijn een soort "rode draad" in mijn leven, en (naast Tom) mijn grote liefde. Maar daarnaast werk ik oa met de Bach Bloesem Remedies en de Voetreflextherapie. Daarover vind je op de site dan ook informatie.

Als meest recente loot is er dan nog de Buteyko ademhalings-methode toegevoegd. Een wonderbaarlijk effectieve en concrete methode voor mensen met ademhalingsproblemen. Hier hoop ik de komende jaren ook nog veel moois in te ontdekken.

Na 10 jaar Haarlem, zit ik ondertussen ook al weer 13 jaar in Groningen. Voor mij nog steeds een heerlijke plek om te leven en te werken. Ik ben hier nog lang niet uitgekeken en ik hoop je hier een keer te ontmoeten!

 ; ;  ; ; ; ; ; ; ;  ;  ; ;